Wijkkrant Aldlân September 2016

Wijkkrant Aldlân September 2016

Van de redactie
Als het op het huishouden aan komt, ben ik een enorme oen. Niet dat ik het niet kan, maar ik vind het niet interessant. Een totaal nutteloze bezigheid om eerlijk te zijn. Altijd al gevonden ook. Als kind en puber deed ik alles, behalve opruimen. Ook niet na het zoveelste dringende verzoek van mijn ouders. Pas als mijn vader dreigend met een vuilniszak voor mijn slaapkamerdeur stond, realiseerde ik me dat het menens was. Alles wat een uur later nog  op de grond zou liggen of anderszins niet netjes was opgeruimd kon rekenen op een enkele reis naar de stort. Inclusief mijn geliefde merkkleding waar ik zo hard voor gebabysit en gebollenpeld had. Maar dat interesseerde mijn  vader dan weer vrij weinig. Ik wist dat en ook dat hij zijn belofte tot op de laatste paperclip, oorbel en Converse All Star zou nakomen. Ik kan u vertellen: dan wil je wel opruimen en schoonmaken.

Inmiddels zijn we heel wat jaren en eigen huizen verder. Van een studentenkamer in statig Den Haag, een gehorige flat in Amersfoort tot een koopwoning in een Randstedelijke Vinexwijk en nu een gezellig familiehuis hier in Aldlân. Maar dat huishouden blijft toch een dingetje. Want ik vind dat je huis je thuis is waar je in opperste staat van gezelligheid woont, werkt (in mijn geval) en leeft. Waar je naar hartenlust speelt, zingt, knoeit, strooit, eet, drinkt, bouwt, knutselt, leest, feest en bankhangt. Daar is een huis voor, we wonen tenslotte niet in het Fries Museum. Maar om er voor te zorgen dat we dat in alle heerlijkheid kunnen blijven doen, moeten stofzuiger, stofdoek en dweil er toch regelmatig door  heen. Ook ruim ik elke avond trouw alle zooi op (mijn vader is trots op me). En ik moet toegeven dat ik oprecht blij en gelukkig ben als het hier weer schoon en opgeruimd is. Maar dan komt het. Ben ik klaar met ramen lappen? Flats! Vliegt er een bijziende duif tegen aan. Stofzuigen en dweilen? Op mooie dagen zorgt het in- en uitgaande verkeer er voor dat het hier in een mum van tijd weer lijkt op het strand van Schiermonnikoog. En na het  eten kunnen we vaak gerust natafelen op de grond. Laatst speelde er een vriendje van kleuterdochter bij ons. En terwijl ze in hun zelfgebouwde tent onder de eettafel zaten (tussen de broodkruimels…) merkte hij heel bijdehand op dat we beter een hond konden nemen. Dat scheelde volgens hem heel veel stofzuigwerk en het zou een stuk schoner zijn. Ik vind het een uitstekend oplossing.

P.S. En omdat ik zo’n hekel heb aan huishoudelijk werk, ben ik juist fan van Sjoerdje. Haar handigheidjes (en weetjes) in en om het huis maken al die klusjes net wat beter te hanteren. In dit nummer deelt Sjoerdje haar kennis over het wassen en behandelen van verschillende stoffen. Ik doe
er mijn voordeel mee.

Simone Postma

wijkkrant Aldlân sept 2016